19: ప్రియే! చారుశీలే!
రాగము: దేశవరాడి రాగము
తాళము: అష్టతాళి తాళము
పల్లవి (ధ్రువపదం):
ప్రియే చారుశీలే ముంచ మయి మానమనిదానం
సపది మదనానలో దహతి మమ మానసం
దేహి ముఖకమలమధుపానమ్
ప్రతిపదార్థము:
ప్రియే = ఓ నా ప్రాణప్రియమైనదానా, చారుశీలే = చక్కని నడవడిక కలదానా, మయి = నాపై, అనిదానం = కారణము లేని, మానం = అలకను, ముంచ = విడిచిపెట్టుము, సపది = తక్షణమే, మదనానలః = మన్మథాగ్ని, మమ = నా యొక్క, మానసం = మనస్సును, దహతి = దహించివేస్తోంది, ముఖకమలమధుపానమ్ = నీ ముఖమనే పద్మములోని తేనెను త్రాగుటను, దేహి = నాకు ప్రసాదించుము,
తాత్పర్యము:
ఓ నా ప్రియమైనదానా! గుణవతీ! కారణం లేకుండా నాపై పెట్టుకున్న ఈ అలకను వీడిపోనివ్వు. ప్రస్తుతం మన్మథుడి విరహాగ్ని నా మనస్సును తీవ్రంగా దహించివేస్తోంది. నీ ముఖమనే పద్మంలోని మధురమైన తేనెను గ్రోలనిచ్చి నా విరహతాపాన్ని చల్లార్చు.
విశేషములు:
శ్రీకృష్ణుడు రాధాదేవిని ప్రసన్నం చేసుకోవడానికి లాలనగా పలికిన మధురమైన చాటువాక్యాలివి. ఎలాంటి కారణం లేకుండానే రాధ అలక వహించిందని, ఆ అలక వల్ల తను అనుభవిస్తున్న విరహవేదనను కృష్ణుడు ఇక్కడ వ్యక్తపరిచాడు. రాధ ముఖాన్ని పద్మంతోనూ, అందులోని అనురాగాన్ని మధువుతోనూ పోల్చడం ఎంతో రమణీయంగా ఉంది.
మొదటి చరణము:
వదసి యది కించిదపి దంతరుచికౌముదీ హరతి దరతిమిరమతిఘోరమ్
స్ఫురదధరసీధవే తవ వదనచంద్రమా రోచయతు లోచనచకోరమ్
ప్రతిపదార్థము:
యది = ఒకవేళ నువ్వు, కించిదపి = కొంచెమైనా, వదసి = మాట్లాడినట్లయితే, దంతరుచికౌముదీ = నీ పండ్ల కాంతి అనే వెన్నెల, అతిఘోరమ్ = అత్యంత భయంకరమైన, దరతిమిరమ్ = నా భయానే చీకటిని, హరతి = పోగొడుతుంది, తవ = నీ యొక్క, వదనచంద్రమా = చంద్రుని వంటి ముఖము, స్ఫురదధరసీధవే = ప్రకాశించే నీ పెదవుల అమృతాన్ని ఆస్వాదించడానికి, లోచనచకోరమ్ = చకోర పక్షుల వంటి నా కళ్ళకు, రోచయతు = ఆనందాన్ని కలిగిస్తుంది,
తాత్పర్యము:
నువ్వు నాతో కొంచెమైనా మాట్లాడితే చాలు, నీ చిరునవ్వులోని పండ్ల కాంతులు వెన్నెలలా విరబూసి, నా మనస్సులోని ఘోరమైన భయానే చీకటిని తక్షణమే పారద్రోలుతాయి. చంద్రుని వంటి నీ ముఖము, ఆ చంద్రుడిని చూసి ఆనందించే చకోర పక్షుల వంటి నా కళ్ళకు నీ పెదవుల అమృతాన్ని అందించి ఎంతగానో అలరిస్తుంది.
విశేషములు:
ఈ చరణంలో ఉపమాలంకారం అత్యంత సుందరంగా వ్యక్తమైంది. రాధ ముఖాన్ని చంద్రుడితోనూ, ఆమె పండ్ల కాంతిని వెన్నెలతోనూ, కృష్ణుడి కళ్ళను ఆ వెన్నెలను తాగే చకోర పక్షులతోనూ కవి పోల్చాడు. ప్రియురాలి చిరునవ్వు ప్రేమికుడి మనసులోని సర్వ విచారాలను, భయాలను ఎలా దూరం చేయగలదో ఈ చరణం చక్కగా వివరిస్తుంది.
రెండవ చరణము:
సత్యమేవాసి యది సుదతి మయి కోపినీ దేహి ఖరనయనశరఘాతమ్
ఘటయ భుజబంధనం జనయ రదఖండనం యేన వా భవతి సుఖజాతమ్
ప్రతిపదార్థము:
సుదతి = చక్కని పళ్ళు కలదానా, యది = ఒకవేళ, మయి = నాపై, సత్యమేవ = నిజముగానే, కోపినీ = కోపముతో ఉన్నదానా, అసి = అయివుంటే, ఖరనయనశరఘాతమ్ = నీ తీక్షణమైన చూపులనే బాణాల దెబ్బను, దేహి = ఇమ్ము, భుజబంధనం = నీ చేతులనే బంధనమును, ఘటయ = చేయుము, రదఖండనం = పండ్లతో గాయపరచుటను, జనయ = కలిగించుము, యేన వా = దేనివలనైతే, సుఖజాతమ్ = సుఖ సంతోషాలు, భవతి = కలుగుతాయో,
తాత్పర్యము:
చక్కని పళ్ళు ఉన్న ఓ రాధా! నువ్వు నిజంగానే నాపై కోపగించుకుని ఉంటే, ఆ కోపానికి శిక్షగా నీ తీక్షణమైన కటాక్ష వీక్షణాలనే పదునైన బాణాలతో నన్ను కొట్టు. నీ బాహువులనే పాశాలతో నన్ను గట్టిగా బంధించు. నీ పంటి గాట్లతో నన్ను గాయపరచు. నీకు ఏ విధంగా సంతోషం కలుగుతుందో ఆ విధంగా నన్ను శిక్షించు.
విశేషములు:
రాధ అలకను, కోపాన్ని దూరం చేయడానికి శ్రీకృష్ణుడు ఇక్కడ ఒక అద్భుతమైన మార్గాన్ని ఎంచుకున్నాడు. తనను శిక్షించే నెపంతోనైనా రాధ తనను కౌగిలించుకోవాలని, ముద్దుపెట్టుకోవాలని, ప్రేమగా చూడాలని కృష్ణుడు లాలనగా కోరుతున్నాడు. ప్రేమికుల మధ్య ఉండే ప్రణయ కోపం, ఆ కోపంలోనే దాగుండే అనురాగం ఈ చరణంలో ఎంతో రమణీయంగా ప్రతిబింబించాయి.
మూడవ చరణము:
త్వమసి మమ భూషణం త్వమసి మమ జీవనం త్వమసి మమ భవజలధిరత్నమ్
భవతు భవతీహ మయి సతతమనురోధినీ తత్ర మమ హృదయమతియత్నమ్
ప్రతిపదార్థము:
త్వమసి = నువ్వే ఉన్నావు, మమ = నా యొక్క, భూషణం = ఆభరణము, త్వమసి = నువ్వే ఉన్నావు, మమ = నా యొక్క, జీవనం = జీవితము, త్వమసి = నువ్వే ఉన్నావు, మమ = నా యొక్క, భవజలధిరత్నమ్ = సంసారమనే సముద్రములోని శ్రేష్ఠమైన రత్నము, భవతీ = నువ్వు, ఇహ = ఈ లోకంలో, మయి = నా యందు, సతతం = ఎల్లప్పుడూ, అనురోధినీ = అనుకూలముగా ఉన్నదానివి, భవతు = కావలెను, తత్ర = ఆ విషయమునందు, మమ = నా యొక్క, హృదయం = మనస్సు, అతియత్నమ్ = తీవ్రమైన ప్రయత్నము చేయుచున్నది,
తాత్పర్యము:
ఓ రాధా! నువ్వే నా ఏకైక ఆభరణానివి. నువ్వే నా ప్రాణము, నా జీవితానివి. నా జీవితమనే ఈ సంసార సాగరంలో దొరికిన అమూల్యమైన రత్నానివి నువ్వే. నువ్వు ఎల్లప్పుడూ నా పట్ల అనుకూలంగా, ప్రేమతో ఉండాలన్నదే నా కోరిక. నీ అనుగ్రహాన్ని పొందడం కోసమే నా హృదయం నిరంతరం తీవ్రంగా ప్రయత్నిస్తోంది.
విశేషములు:
శ్రీకృష్ణుడు రాధ పట్ల తనకున్న అనన్యమైన, నిరుపమానమైన ప్రేమను ఈ చరణంలో అత్యంత ఆర్ద్రంగా ప్రకటించాడు. తనకు రాధే సర్వస్వమని, ఆమె లేకపోతే తన జీవితానికి ఉనికి లేదని పలకడం ద్వారా కృష్ణుడు రాధ హృదయంలోని సందిగ్ధతను, అలకను పూర్తిగా తొలగించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. సముద్రంలో లభించే రత్నంలా రాధను వర్ణించడం కవి భావనాశక్తికి అద్దం పడుతోంది.
నాల్గవ చరణము:
నీలనలినాభమపి తన్వి తవ లోచనం ధారయతి కోకనదరూపమ్
కుసుమశరబాణభావేన యది రంజయసి కృష్ణమిదమేతదనురూపమ్
ప్రతిపదార్థము:
తన్వి = సుకుమారమైన శరీరం గలదానా, నీలనలినాభమపి = నల్లకలువ పూల వంటి కాంతి కలదైనప్పటికీ, తవ = నీ యొక్క, లోచనం = కన్ను, కోకనదరూపమ్ = ఎర్రతామర పువ్వు యొక్క రూపాన్ని, ధారయతి = ధరిస్తోంది, కుసుమశరబాణభావేన = మన్మథుని బాణము యొక్క రూపముతో, ఇదం = ఈ, కృష్ణం = నల్లనివాడనైన నన్ను, యది = ఒకవేళ, రంజయసి = ఎర్రగా మార్చినట్లయితే, ఏతత్ = ఇది, అనురూపమ్ = మిక్కిలి తగినదిగా ఉండును,
తాత్పర్యము:
ఓ సుకుమారమైన రాధా! సహజంగా నల్లకలువల్లా ఉండే నీ కళ్ళు, ప్రస్తుతం కోపం వల్ల ఎర్రతామరల్లా మారిపోయాయి. రంగులు మార్చే ఈ నీ చతురతతో, మన్మథబాణాల వంటి నీ క్రీగంటి చూపుల ద్వారా నల్లనివాడనైన నా ఈ శరీరాన్ని కూడా నీ ప్రేమ అనే ఎరుపు రంగుతో రంజింపజేస్తే, అది నీకు ఎంతో తగినదిగా ఉంటుంది.
విశేషములు:
ఈ చరణంలో జయదేవ కవి రంగుల మేళవింపుతో ఒక అద్భుతమైన కావ్య చమత్కారాన్ని సృష్టించాడు. రాధ కళ్ళు సహజంగా నల్లగా (నీలకమలాలు) ఉంటాయని, కానీ ఇప్పుడు కోపంతో ఎర్రబడ్డాయని (కోకనదాలు) వర్ణించాడు. నల్లని వస్తువులను ఎర్రగా మార్చగలిగే ఆ నేర్పుతో, నల్లనివాడైన కృష్ణుడిని కూడా రాధ తన అనురాగంతో ఎర్రగా మార్చాలని చమత్కరించడం, శృంగార రస భావనను పతాక స్థాయికి తీసుకెళ్లింది.
ఐదవ చరణము:
స్ఫురతు కుచకుంభయోరుపరి మణిమంజరీ రంజయితు తవ హృదయదేశమ్
రసతు రశనాపి తవ ఘనజఘనమండలే ఘోషయతు మన్మథనిదేశమ్
ప్రతిపదార్థము:
కుచకుంభయోః = కుండల వంటి నీ పయోధరముల, ఉపరి = పైన, మణిమంజరీ = రత్నాల హారము, స్ఫురతు = ప్రకాశించుగాక, తవ = నీ యొక్క, హృదయదేశమ్ = వక్షస్థలాన్ని, రంజయితు = అలరించుగాక, తవ = నీ యొక్క, ఘనజఘనమండలే = నిబ్బరమైన కటిప్రదేశమునందు, రశనాపి = మొలనూలు (ఒడ్డాణము) కూడా, రసతు = మధురముగా మోగుగాక, మన్మథనిదేశమ్ = మన్మథుని యొక్క ఆజ్ఞను, ఘోషయతు = చాటిచెప్పుగాక,
తాత్పర్యము:
ఓ రాధా! కుండల వంటి నీ వక్షోజాలపై ఉన్న రత్నాల హారము చక్కగా ప్రకాశిస్తూ, నీ హృదయ భాగాన్ని మరింత అందంగా అలరించుగాక. అలాగే, నీ నిండైన కటి వలయముపై ఉన్న మొలనూలి గంటలు మధురమైన నాదాలు చేస్తూ, లోకాన్ని జయించమని మన్మథుడు జారీ చేసిన ప్రేమ ఆజ్ఞను బిగ్గరగా చాటిచెప్పుగాక.
విశేషములు:
ఈ చరణంలో శ్రీకృష్ణుడు రాధాదేవిని శృంగార లీలలో పాల్గొనవలసిందిగా పరోక్షంగా, అత్యంత రమణీయంగా ప్రార్థిస్తున్నాడు. సాంప్రదాయ శుభకార్యాల ఆరంభంలో కలశ స్థాపన చేసినట్లుగా, ఇక్కడ కుచకుంభాలపై రత్నహారాల కదలికలను, క్రీడలో లయబద్ధంగా మోగే మొలనూలి గంటల సవ్వడిని మన్మథుడి విజయోత్సవ ఘోషతో పోల్చడం కవి అద్భుత భావనా శిల్పానికి నిదర్శనం.
ఆరవ చరణము:
స్థలకమలగంజనం మమ హృదయరంజనం జనితరతిరంగపరభాగమ్
భణ మసృణవాణి కరవాణి చరణద్వయం సరసలసదలక్తకరాగమ్
ప్రతిపదార్థము:
మసృణవాణి = మధురముగా సంభాషించే ఓ రాధా, స్థలకమలగంజనం = నేలతామర పువ్వుల అందాన్ని సైతం తిరస్కరించేది, మమ = నా యొక్క, హృదయరంజనం = హృదయానికి అమితమైన ఆనందాన్ని కలిగించేది, జనితరతిరంగపరభాగమ్ = శృంగార లీలా విలాసమునందు అపరిమితమైన శోభను పెంచేది అయిన, చరణద్వయం = నీ రెండు పాదములను, సరసలసదలక్తకరాగమ్ = అనురాగముతో ప్రకాశించే ఎర్రని పారాణి రంగు కలవిగా, కరవాణి= చేసెదను, భణ = (అలా చేయడానికి నాకు అనుమతిగా) పలుకుము,
తాత్పర్యము:
మధురమైన మాటలు మాట్లాడే ఓ రాధా! నేలతామరల అందాన్ని సైతం వెనక్కి నెట్టేసేవి, నా హృదయానికి ఎంతో ఆహ్లాదాన్ని పంచేవి, అలాగే శృంగార క్రీడలో అత్యంత మనోహరమైన కాంతిని సంతరించుకునేవి అయిన నీ రెండు పాదాలకు అనురాగంతో కూడిన ఎర్రని పారాణిని పూయనివ్వు. అలా చేయడానికి నన్ను ఆజ్ఞాపిస్తూ నీ నోటితో ఒక్క మాట పలుకు.
విశేషములు:
కృష్ణుడు ఎన్ని విధాలుగా బ్రతిమాలినా రాధ నుండి ఎలాంటి సమాధానం రాకపోవడంతో, ఆమె మధురమైన మాటలను వినాలని కృష్ణుడు ఇక్కడ ఎంతో ఆర్తితో వేడుకుంటున్నాడు. ఆమె పాదాలను నేలతామరలతో పోల్చడం, ఆ పాదాలకు పారాణి అద్దే నెపంతో ఆమె అనుగ్రహాన్ని ఆశించడం భగవంతుడికి భక్తునిపట్ల గల అపరిమితమైన ప్రేమకు, లీలా మాధుర్యానికి ప్రతీకగా నిలుస్తుంది.
ఏడవ చరణము:
స్మరగరలఖండనం మమ శిరసి మండనం దేహి పదపల్లవముదారమ్
జ్వలతి మయి దారుణో మదనకదనానలో హరతు తదుపాహితవికారమ్
ప్రతిపదార్థము:
ఉదారమ్ = దాతృత్వము కలిగినట్టియు, స్మరగరలఖండనం = మన్మథుడనే పాము యొక్క విషాన్ని విరిచేదియు, మమ = నా యొక్క, శిరసి = తలపై, మండనం = అలంకారముగా, పదపల్లవమ్ = చిగురుటాకు వంటి నీ పాదమును, దేహి = ఉంచుము, మయి = నా యందు, దారుణః = భయంకరమైన, మదనకదనానలః = మన్మథుని విరహాగ్ని, జ్వలతి = రగులుతోంది, తదుపాహితవికారమ్ = ఆ అగ్ని వల్ల నాలో కలిగిన వికారాలను, హరతు = అది పోగొట్టుగాక,
తాత్పర్యము:
ఓ రాధా! మన్మథుడనే సర్పం విసిరిన విరహ విషాన్ని విరిచి వేయగలిగినట్టియు, కోరిన కోర్కెలను తీర్చే ఉదార గుణము కలిగినట్టియు నీ చిగురుటాకు వంటి పాదాలను నా తలపై అలంకారముగా ఉంచు. నాలో భయంకరమైన మన్మథాగ్ని రగులుతోంది; నీ పాదాల స్పర్శ ఆ అగ్ని వల్ల నాలో పుట్టిన సమస్త తాపాలను, వికారాలను తక్షణమే దూరం చేయుగాక.
విశేషములు (వ్యాఖ్యానము):
నువ్వు నన్ను స్వీకరిస్తేనే నా బాధలన్నీ తొలగిపోతాయి రాధా! సర్వవిజయాలను చేకూర్చే నీ అద్భుత గుణాల అనుభూతిలో మునిగిపోయి, నీ లేత చిగురుల వంటి పాదాలను నా తలపై ఉంచవలసిందిగా నిన్ను వేడుకుంటున్నాను. నీ పాదపద్మాలు ఎంతో గొప్పవి, వాటిని ఆశ్రయించిన వారి అంతరంగిక కోరికలను అవి నెరవేరుస్తాయి. కొత్త చిగురుల వలె ఎర్రగా, మెత్తగా, చల్లగా ఉండే నీ పాదాలు నా శిరస్సుకు ఒక గొప్ప అలంకారం. నువ్వు వాటిని నా తలపై ఉంచినట్లయితే, నా శిరస్సు పవిత్రమై అలంకరించబడడమే కాకుండా, నన్ను వేధిస్తున్న మన్మథ విషప్రభావం కూడా తక్షణమే నశిస్తుంది.
ఇక్కడ మన్మథుని బాధను పాము విషంతో పోల్చడం జరిగింది. గరుడుని పాదాల స్పర్శ వల్ల సర్ప విషం ఎలా విరిగిపోతుందో, నీ పాదాల స్పర్శ వల్ల నాలోని విరహ విషం అలానే హరించిపోతుంది. ఈ విరహ తాపం వల్ల నా మనస్సులో కలిగిన వికారాలన్నీ నీ పాదాల అనుగ్రహంతో సమసిపోతాయి. మన్మథుడు కలిగిస్తున్న ఈ బాధ అత్యంత దారుణమైనది, అది నా హృదయాన్ని అగ్నిలా దహించివేస్తోంది. నా శరీరంలోని ప్రతి ముఖ్యమైన అవయవము నిప్పుకణికలా మారుతోంది. లోపల, వెలుపల నన్ను వేధిస్తున్న ఈ విరహ జ్వరం, నువ్వు నీ చిగురుటాకు వంటి పాదాలను నా తలపై ఉంచినప్పుడే శాంతిస్తుంది. కొన్ని పాఠ్య గ్రంథాల ప్రకారం, ఈ విరహ బాధ మండుతున్న సూర్యుని తీవ్రత వలె దహించివేస్తోందని కూడా చెప్పబడింది.
చివరి చరణము:
ఇతి చటులచాటుపటుచారు మురవైరిణో రాధికామధి వచనజాతమ్
జయతి పద్మావతీరమణజయదేవకవిభారతీభణితమతిశాతమ్
ప్రతిపదార్థము:
మురవైరిణః = మురాసురుని శత్రువైన శ్రీకృష్ణుని యొక్క, రాధికామధి = రాధాదేవిని ఉద్దేశించిన, ఇతి = ఈ విధమైన, చటులచాటుపటుచారు = చమత్కారముతో కూడినట్టియు లాలనగా బుజ్జగించేట్టియు అందమైన, వచనజాతమ్ = మాటల సమూహము, పద్మావతీరమణ = పద్మావతీదేవికి ప్రియుడైన, జయదేవకవి = జయదేవ కవి యొక్క, భారతీభణితమ్ = వాక్కుల చేత చెప్పబడినదై, అతిశాతమ్ = అత్యంత ఆనందాన్ని కలిగించేదై, జయతి = సర్వోత్కర్షగా వర్ధిల్లుతోంది,
తాత్పర్యము:
మురాసురుని సంహరించిన ఆ శ్రీకృష్ణుడు తన ప్రాణప్రియ అయిన రాధాదేవిని బుజ్జగించడానికి పలికిన చమత్కారమైన, మధురమైన చాటువాక్యాల సమాహారమిది. పద్మావతీదేవి ప్రాణనాథుడైన జయదేవ కవి వాక్కుల నుండి వెలువడి, వినేవారికి ఎనలేని ఆనందాన్ని పంచే ఈ మధుర కావ్య వాక్యాలు ఎల్లప్పుడూ లోకంలో విజయవంతమై వర్ధిల్లుగాక!
విశేషములు (వ్యాఖ్యానము):
ఈ అష్టపది అంతటా రాధాదేవి ప్రౌఢా నాయకగా, మానవతీ నాయకగా (అలిగిన ప్రియురాలిగా) కనిపిస్తుంది. శ్రీకృష్ణుడు ఆమె అనుగ్రహాన్ని మాత్రమే కోరే అనుకూల నాయకుడిగా దర్శనమిస్తాడు. తన ప్రియతమ అయిన రాధాదేవి అలక, తిరస్కారాల వల్ల శ్రీకృష్ణుని నోట వెలువడిన ఈ వాక్యాలు ఎంతో మనోహరమైనవి, సందర్భోచితమైనవి. ఎందుకంటే, ఇవి రాధ పట్ల కృష్ణునికి ఉన్న తీవ్రమైన అనురాగాన్ని, తపనను అద్భుతంగా వెల్లడిస్తున్నాయి. ఈ చాటువాక్యాలు అన్ని విధాలా సర్వోత్కర్షగా నిలవాలి.
ఈ సుందరమైన కవితలో ఎంతో నేర్పుతో కూడిన స్తుతి, ప్రేమతో కూడిన బుజ్జగింపులు ఉన్నాయి. ఇవి రాధాకృష్ణుల హృదయాలను సైతం గెలుచుకుంటాయి. ఇక్కడ పద్మావతీరమణ అనే పదానికి పద్మావతీదేవి భర్త అయిన ప్రతిభావంతుడైన జయదేవ కవి అని ఒక అర్థం. దీని వెనుక ఒక అద్భుతమైన గాథ ఉంది. జయదేవుడు భక్తి పారవశ్యంలో మునిగిపోయి ఈ అష్టపదిని రాస్తున్నప్పుడు, ఏడవ చరణంలో కృష్ణుడు రాధను తన పాదాలను తన తలపై ఉంచమని వేడుకున్నట్లు రాయడానికి (నీ చిగురుటాకు వంటి పాదాలను నా తలపై ఉంచు అని రాయడానికి) లోపల భయం వేసి ఆగారట. సాక్షాత్తు జగన్నాథుడే రాధ పాదాలను తలపై ఉంచుకోవడమా అని సంకోచించి, ఆయన స్నానానికి వెళ్ళినప్పుడు, శ్రీకృష్ణుడే స్వయంగా జయదేవుని రూపంలో వచ్చి, ఆ ఉదారమైన పాదపల్లవాన్ని నా శిరస్సుపై ఉంచు అనే వాక్యాన్ని పూర్తి చేశాడని పెద్దలు చెబుతారు. గీతగోవిందంలోని ఈ పందొమ్మిదవ గీతానికి చతురభుజ రాగరాజి చంద్రోద్యోతము అనే పేరు ఉంది.

పతంజలి గారు, అద్భుతః 💐👏🙏
ReplyDeleteధన్యవాదాలు
Delete