Saturday, June 20, 2026

13. యామి హే కమిహ శరణం

 

జయదేవ అష్టపది – గీతమ్ 13 

రాగము: మాళవ రాగము

తాళము: యతి తాళము

కథితసమయే౽పి హరిరహహ న యయౌ వనమ్ ।

మమ విఫలమిదమమలమపి రూపయౌవనమ్ ॥

యామి హే కమిహ శరణం సఖీజనవచనవంచితా ॥ (ధ్రువపదము)

ప్రతిపదార్థము

కథిత సమయే అపి – ముందుగా నిర్ణయించుకున్న లేదా చెప్పబడిన సంకేత సమయమైనప్పటికీ, హరిః – ఆ శ్రీకృష్ణుడు, వనమ్ – ఈ బృందావనమునకు, న యయౌ – రాలేదు; అహహ – అయ్యో! ఎంత కష్టం!, మమ – నాయొక్క, ఇదమ్ – ఈ, అమలమ్ అపి – నిష్కళంకమైన (పవిత్రమైన), రూప యౌవనమ్ – అందము మరియు యావనము, విఫలమ్ – వ్యర్థమైపోయినది. హే – ఓ చెలీ!, సఖీ జన వచన వంచితా – స్నేహితురాండ్ర (నీ) మాటలచేత మోసగించబడినదాననై, ఇహ – ఈ స్థితిలో, కమ్ – ఎవరిని, శరణం యామి – శరణు వేడగలను? (నాకు దిక్కెవరు?).

తాత్పర్యము:

అయ్యో! ఎంత ఘోరము! నిర్ణీత సమయము దాటిపోయినను శ్రీహరి ఇంకా ఈ వనమునకు రాలేదు. నా యొక్క ఈ పవిత్రమైన, నిష్కళంకమైన రూప యౌవనములు ఆయన రాకపోవడము చేత పూర్తిగా వ్యర్థమైపోయినవి. ఓ సఖీ! "నేను వెళ్ళి ఆయనను ఇప్పుడే తీసుకువస్తాను, ఇక్కడే వేచి ఉండు" అని నీవు చెప్పిన అబద్ధపు ఓదార్పు మాటలను నమ్మి నేను మోసపోయాను. ఇప్పుడు ఒంటరినైపోయిన నేను ఈ స్థితిలో ఎవరిని శరణు వేడాలి? నాకు అండగా నిలిచేవారెవరు?

విశేషములు:

  1. రాధా ఆర్తి – విరహ వేదన: ఇక్కడ రాధాదేవి యొక్క తీవ్రమైన విరహ తాపము వ్యక్తమవుతోంది. లౌకిక అర్థంలో ఇది ప్రియుడి కోసం ప్రియురాలి వేదనగా కనిపించినా, ఆధ్యాత్మికంగా భగవంతుని (పరమాత్మను) చేరుకోవడానికి జీవాత్మ పడే ఆరాటం మరియు ఆర్తికి ఇది చక్కని ప్రతీక.
  2. 'అహహ' మరియు 'హే' పదాల ప్రాధాన్యత: శ్లోకంలో ఉపయోగించిన 'అహహ' (అయ్యో అయ్యో!) అనే పదం రాధ హృదయంలోని గాఢమైన దుఃఖాన్ని, తీవ్రమైన నిరాశను సూచిస్తుంది. 'హే' అనేది సంబోధనగా వాడుతూ, ఆత్మీయంగా నమ్మిన సఖి వల్లే తనకు భంగపాటు కలిగిందనే బాధను వ్యక్తపరుస్తోంది.
  3. సఖీ వంచన: చెలికత్తె చంద్రోదయానికి ముందే కృష్ణుడిని తీసుకువస్తానని నమ్మబలికింది. తీరా చంద్రుడు ఆకాశంలో నడినెత్తికి వచ్చినను కృష్ణుడు రాకపోవడంతో, రాధ తన సఖి మాటల వల్ల మోసపోయానని భావించి విలపిస్తోంది. "నా రూపయౌవనాలకు నిజంగా విలువ ఉంటే ఆయన కచ్చితంగా వచ్చేవారు, ఆయన రాలేదంటే ఇవి వ్యర్థమే" అని రాధ భావిస్తోంది.

 

చరణము 2

 

యదనుగమనాయ నిశి గహనమపి శీలితమ్ ।

తేన మమ హృదయమిదమసమశరకీలితమ్ ॥

యామి హే కమిహ శరణం సఖీజనవచనవంచితా ॥ (ధ్రువపదము) ॥ ౪ ॥

ప్రతిపదార్థము

యత్ అనుగమనాయ – ఎవరిని అనుసరించి వెళ్ళడం కోసం (ఎవరిని కలుసుకోవడం కోసం), నిశి – ఈ చీకటి రాత్రి వేళ, గహనమ్ అపి – దట్టమైన భయంకరమైన అరణ్యాన్ని సైతం, శీలితమ్ – ఆశ్రయించానో (ప్రవేశించానో), తేన – అతని చేత (ఆ కృష్ణుని విరహం చేత), మమ – నా యొక్క, ఇదమ్ హృదయమ్ – ఈ హృదయము, //అసమశర కీలితమ్ – మన్మథుని తీక్షణమైన బాణాలచే లేదా శూలాలచే గుచ్చబడినట్లు (విరహతాపంతో) విద్ధమైపోయింది. హే – ఓ చెలీ!, సఖీజనవచనవంచితా – నీ అబద్ధపు ఓదార్పు మాటల వల్ల మోసపోయిన నేను, ఇహ – ఈ స్థితిలో, కమ్ – ఎవరిని, శరణం యామి – శరణు వేడగలను?

తాత్పర్యము:

అయ్యో! ఎవరినైతే కలుసుకోవాలనే ఆరాటంతో, నా జీవితంలో ముందెన్నడూ లేని విధంగా ఈ ఘోరమైన చీకటి రాత్రి వేళ భయంకరమైన అడవిలోకి కూడా వెనుకాడకుండా ప్రవేశించానో, ఆ కృష్ణుడే ఇప్పుడు నా హృదయాన్ని మన్మథ బాణాలతో ముక్కలు చేస్తున్నాడు. నన్ను తీవ్రమైన కామతాపానికి గురిచేసి విడిచిపెట్టాడు. ఒక మంత్రోచ్చారణ వలె నన్ను కట్టిపడేసాడు. ఓ సఖీ! నీ మాటలు నమ్మి మోసపోయిన నేను ఇప్పుడు ఎవరిని శరణు వేడాలి?

విశేషములు

  1. 'అపి' (సైతం) పద విశిష్టత: ఇక్కడ 'గహనమపి' లోని 'అపి' అనే పదం రాధ అంతకుముందు ఎన్నడూ ఇలాంటి సాహసం లేదా పొరపాటు చేయలేదని, కేవలం కృష్ణునిపై గల మితిమీరిన ప్రేమానురాగాల వల్లే ఇంతటి ఘోరారణ్యంలోకి అర్ధరాత్రి వేళ అడుగుపెట్టిందని సూచిస్తుంది.
  2. అసమశర కీలితమ్: మన్మథుడికి 'అసమశరుడు' (సరిజోడు లేని బాణాలు కలవాడు) అని పేరు. కృష్ణుని రాకకై వేచి చూస్తున్న రాధకు ఆ ఏకాంత వనం, చీకటి రాత్రి కామతాపాన్ని మరింత పెంచి, గుండెల్లో శూలాలు గుచ్చినట్లుగా అనిపిస్తోందని భావం.

చరణము 3

మమ మరణమేవ వరమతివితథకేతనా ।

కిమిహ విషహామి విరహానలమచేతనా ॥

యామి హే కమిహ శరణం సఖీజనవచనవంచితా ॥ (ధ్రువపదము) ॥ ౫ ॥

ప్రతిపదార్థము

అతి వితథ కేతనా – సంకేత స్థలానికి సంబంధించిన ఆశలన్నీ, సూచనలన్నీ పూర్తిగా అబద్ధమైపోగా (భంగపడగా), మమ – నా యొక్క, మరణమేవ – మరణించడమే, వరమ్ – శ్రేష్ఠమైనది; అచేతనా – స్పృహ కోల్పోతున్న నేను, ఇహ – ఈ ఒంటరి స్థితిలో, విరహ అనలమ్ – ఈ భయంకరమైన విరహాగ్నిని, కిమ్ విషహామి – ఎలా భరించగలను? హే – ఓ చెలీ!, సఖీజనవచనవంచితా – మోసపోయిన నేను, ఇహ – ఇక్కడ, కమ్ – ఎవరిని, శరణం యామి – శరణు వేడగలను?

తాత్పర్యము:

నా ఆశలన్నీ అడియాసలయ్యాయి. కృష్ణుడు వస్తాడన్న సంకేతాలన్నీ అబద్ధాలుగా తేలిపోయాయి. ఇక ఈ శరీరాన్ని భరించడం కంటే నాకు మరణమే శరణ్యం. విరహ వేదనతో నా మనస్సు వికలమై, నేను స్పృహ కోల్పోతున్నాను. ఈ అసహ్యకరమైన విరహాగ్నిని నేను ఎంతమాత్రం భరించలేను. నా ప్రయత్నాలన్నీ నిష్ఫలమయ్యాయి, బ్రతకడం వ్యర్థం. ఓ సఖీ! నీ మాటలు నమ్మి మోసపోయిన నేను ఇప్పుడు ఎవరి ఆశ్రయం పొందాలి?

విశేషములు:

  1. విరహానలమ్ (విరహాగ్ని): ప్రియ విరహాన్ని అగ్నితో పోల్చడం ఇక్కడి ఔచిత్యం. అగ్ని సమస్తాన్ని దహించివేసినట్లు, కృష్ణుని విరహం రాధ చేతనత్వాన్ని (స్పృహను) దహించివేస్తోంది. కృష్ణుని ప్రేమ లభించనప్పుడు తన శరీరం కూడా వ్యర్థమని రాధ భావిస్తోంది.
  2. మరణమేవ వరమ్ (మరణమే మేలు): తన సఖి మాటలపై అమితమైన నమ్మకంతో రాధ సాహసించి అర్ధరాత్రి వేళ అడవికి వచ్చింది. కానీ ఆ ఆశలన్నీ అపోహలుగా మారడంతో, తీవ్రమైన నిరాశతో జీవించడం కంటే మరణమే మిన్న అనే చరమావస్థకు ఆమె చేరుకుందని జయదేవుడు వర్ణించాడు.

చరణము 4

 

మామహహ విధూరయతి మధురమధుయామినీ ।

కాపి హరిమనుభవతి కృతసుకృతకామినీ ॥

యామి హే కమిహ శరణం సఖీజనవచనవంచితా ॥ (ధ్రువపదము) ॥ ౬ ॥

ప్రతిపదార్థము

అహహ – అయ్యో! నా దురదృష్టం!, మధుర మధు యామినీ – అత్యంత మధురమైన, రసభరితమైన ఈ వసంతకాలపు రాత్రి, మామ్ – నన్ను, విధూరయతి – విరహవేదనతో వికలపరుస్తోంది (కలతపెడుతోంది); కృత సుకృత కామినీ కాపి – పూర్వజన్మలో పుణ్యకార్యాలు (సుకృతములు) చేసుకున్న ఏ అదృష్టవంతురాలైన యువதியో, హరిమనుభవతి – ఆ శ్రీకృష్ణుని సాన్నిధ్యాన్ని పొంది పరమానందాన్ని అనుభవిస్తోంది. హే – ఓ చెలీ!, సఖీజనవచనవంచితా – నీ అబద్ధపు ఓదార్పు మాటల వల్ల మోసపోయిన నేను, ఇహ – ఈ స్థితిలో, కమ్ – ఎవరిని, శరణం యామి – శరణు వేడగలను?

తాత్పర్యము:

అయ్యో! నా దౌర్భాగ్యం ఎంతటిది! సర్వసాధారణంగా అందరికీ పరమానందాన్ని, ఆహ్లాదాన్ని పంచే ఈ మధురమైన వసంతకాలపు రాత్రి, శ్రీకృష్ణుని ఎడబాటు వల్ల నా పాలిట శాపమై నన్ను తీవ్రంగా కలచివేస్తోంది. అదే సమయంలో, పూర్వజన్మలో ఎంతో పుణ్యం చేసుకున్న ఏ అదృష్టవతియైన కామిని (యువతి) దగ్గరనో ఇప్పుడు కృష్ణుడు ఉండి ఉంటాడు. ఆ మోహినీరూపవతి తన ప్రేమపాశాలతో ఆయన్ను బంధించి, కృష్ణునితో కూడి లీలా వినోదాలను అనుభవిస్తోంది. నేను మాత్రం ఇక్కడ విరహంతో విలపిస్తున్నాను. సఖీ! మోసపోయిన నేను ఇప్పుడు ఎవరిని ఆశ్రయించాలి?

విశేషములు:

  • 'విధూర' శబ్దార్థం: 'విశ్వకోశ నిఘంటువు' ప్రకారం విధూర అంటే 'వికలత' లేదా లోటు అని అర్థం. అమృతప్రాయంగా ఉండాల్సిన వసంత రాత్రి, కృష్ణుని సాన్నిధ్యం లేకపోవడం వల్ల రాధను శక్తిహీనురాలిని చేస్తోందని భావం.
  • ఆధ్యాత్మిక నైరాశ్యం: ఇక్కడ రాధకు ఇతర గోపికల పట్ల ద్వేషం లేదు, కానీ కృష్ణుని ప్రేమను పొందలేకపోతున్నందుకు తన భక్తి లేదా పుణ్యఫలమే తక్కువైందేమోననే ఆర్తి, నైరాశ్యాలు వ్యక్తమవుతున్నాయి.

చరణము 5

 

అహహ కలయామి వలయాదిమణిభూషణమ్ ।

హరివిరహదహనవహనేన బహుదూషణమ్ ॥

యామి హే కమిహ శరణం సఖీజనవచనవంచితా ॥ (ధ్రువపదము) ॥ ౭ ॥

ప్రతిపదార్థము

అహహ – అయ్యో ఎంత కష్టం!, వలయ ఆది మణి భూషణమ్ – హస్తములకు ధరించిన గాజులు, రత్నాలు పొదిగిన హారాలు మొదలైన నా ఆభరణాలన్నింటినీ, హరి విరహ దహన వహనేన – శ్రీహరి ఎడబాటు అనే విరహాగ్నిని రగల్చడం (మోయడం) చేత, బహు దూషణమ్ – తీవ్రమైన హాని కలిగించేవిగా (శాపాలుగా), కలయామి – భావిస్తున్నాను. హే – ఓ చెలీ!, సఖీజనవచనవంచితా – మోసపోయిన నేను, ఇహ – ఇక్కడ, కమ్ – ఎవరిని, శరణం యామి – శరణు వేడగలను?

తాత్పర్యము:

ఓ సఖీ! కృష్ణుని కలుసుకునే ఆశతో ఎంతో మురిపెంగా రత్నఖచితమైన గాజులు, నగలన్నీ ధరించి నన్ను నేను అలంకరించుకున్నాను. కానీ శ్రీహరి లేని ఈ సమయంలో, ఆ ఆభరణాలన్నీ నా శరీరానికి అందాన్ని ఇవ్వకపోగా, నాలోని కామతాపాన్ని, విరహాగ్నిని మరింత పెంచుతూ నన్ను నిలువునా దహించివేస్తున్నాయి. ప్రియుని ప్రేమపూర్వక వీక్షణం లేనప్పుడు ఈ అలంకారాలన్నీ నన్ను వేధించే శాపాలుగా మారి, నాపైనే కుట్ర చేస్తున్నట్లు అనిపిస్తోంది. నన్ను వంచించిన నీ మాటలు నమ్మి ఇప్పుడు నేను ఎవరిని శరణు వేడాలి?

విశేషములు:

  • భూషణమే దూషణము: ప్రియుడు ప్రేమతో చూసినప్పుడే ఆభరణాల అందానికి సార్థకత ఏర్పడుతుంది. ఆయన లేనప్పుడు అవి భూషణాలు కావు, విరహాగ్నిని పెంచే దోషపూరితమైన (బహుదూషణమ్) శత్రువులు అని రాధ ఆవేదన.
  • విరహావస్థా వర్ణన: కావ్యానుగుణంగా విరహావస్థలో ఉన్న నాయికకు చందనం, పూలహారాలు, నగలు వంటి శీతల పదార్థాలన్నీ అగ్నిలా తాపాన్ని కలిగిస్తాయని కవిసమయం. జయదేవుడు రాధ విరహోత్కంఠ దశను ఇందులో అద్భుతంగా వర్ణించాడు.

చరణము 6

కుసుమసుకుమారతనుమతనుశరలీలయా ।

స్రగపి హృది హంతి మామతివిషమశీలయా ॥

యామి హే కమిహ శరణం సఖీజనవచనవంచితా ॥ (ధ్రువపదము) ॥ ౮ ॥

ప్రతిపదార్థము

కుసుమ సుకుమార తనుమ్ – పువ్వుల కన్నా ఎంతో మృదువైన శరీరం కలిగిన, మామ్ – నన్ను, హృది – నా వక్షస్థలము (గుండె) పై ఉన్న, స్రక్ అపి – ఈ వనపుష్పాల మాల సైతం, అతి విషమ శీలయా – అత్యంత క్రూరమైన (కఠినమైన) స్వభావంతో, అతను శర లీలయా – రూపము లేని ఆ మన్మథుని బాణాల విలాసము వలె, హంతి – దెబ్బతీస్తోంది (నన్ను చంపుతోంది). హే – ఓ చెలీ!, సఖీజనవచనవంచితా – మోసపోయిన నేను, ఇహ – ఈ స్థితిలో, కమ్ – ఎవరిని, శరణం యామి – శరణు వేడగలను?

తాత్పర్యము:

ఇతర రత్నాభరణాల బాధను పక్కన పెడితే, నా ప్రియుని సంతోషం కోసం నా గుండెపై ఎంతో ఆశగా ధరించిన ఈ మృదువైన పూలమాలే ఇప్పుడు నా పాలిట ఒక క్రూరమైన శత్రువుగా మారింది. ఇది మన్మథుడి బాణం లాగా మారి నా ప్రాణాలనే హరిస్తోంది. పువ్వుల కన్నా సుకుమారమైన నా శరీరం ఈ విరహబాణాల దెబ్బను ఎంతమాత్రం తట్టుకోలేకపోతోంది. శారీరక గాయాల వల్ల కలిగే బాధ సాదాసీదాగా ఉంటుంది, కానీ కృష్ణుని ఎడబాటు వల్ల, ఈ మన్మథ బాణాల వల్ల హృదయం ముక్కలైనప్పుడు కలిగే వేదన అసహ్యకరం, భరించరానిది. సఖీ! నీ మాటలు నమ్మి మోసపోయిన నేను ఇప్పుడు ఎవరిని శరణు వేడాలి?

విశేషములు

  • విరుద్ధ స్వభావం: అత్యంత సుకుమారమైన పూలమాలే రాధకు వజ్రాయుధం లాగా గుచ్చుకుంటోందని కవి ఇక్కడ విరహావస్థ పరాకాష్ఠను వర్ణించారు.
  • 'అతను' శబ్ద చమత్కృతి: అతనువు అనగా రూపం లేనివాడు (మన్మథుడు). కంటికి కనిపించని ఆ మన్మథుని బాణాలు నా సుకుమారమైన తనువును (శరీరాన్ని) గాయపరుస్తున్నాయని రాధ ఆర్తి.

చరణము 7

 

అహమిహ నివసామి న గణితవనవేతసా ।

స్మరతి మధుసూదనో మామపి న చేతసా ॥

యామి హే కమిహ శరణం సఖీజనవచనవంచితా ॥ (ధ్రువపదము) ॥ ౯ ॥

ప్రతిపదార్థము

అహమ్ – నేను, గణిత వన వేతసా – భయంకరమైన ఈ బెత్తపు (వేతస) పొదలతో నిండిన చీకటి అడవిని సైతం లెక్కచేయకుండా, ఇహ – ఇక్కడ, నివసామి – నిరీక్షిస్తూ జీవిస్తున్నాను; (కాని) మధుసూదనః – ఆ శ్రీకృష్ణుడు, చేతసా – కనీసం తన మనస్సుతోనైనా, మామపి – నన్ను కూడా, న స్మరతి – తలచుకోవడం లేదు. హే – ఓ చెలీ!, సఖీజనవచనవంచితా – మోసపోయిన నేను, ఇహ – ఈ స్థితిలో, కమ్ – ఎవరిని, శరణం యామి – శరణు వేడగలను?

తాత్పర్యము:

ఓ సఖీ! నీ మాటలు పూర్తిగా నమ్మి, చీకటిగా, భయంకరంగా ఉన్న ఈ బెత్తపు పొదల అడవిని సైతం లెక్కచేయకుండా, ఏమాత్రం భయం లేకుండా ఇక్కడ ఒంటరిగా కృష్ణుని కోసం వేచి కూర్చున్నాను. కానీ ఆ మధుసూదనుడు నన్ను కనీసం ఒక్కసారైనా తన మనస్సులో తలచుకోవడం లేదు. ఆయన స్నేహం ఎంత చంచలమైనదో కదా! నేనేమో అడవి దారుల్లో ఆయన కోసం తపిస్తుంటే, ఆయన నన్ను మరచిపోవడం నా దౌర్భాగ్యమే తప్ప మరొకటి కాదు. మోసపోయిన నాకు ఇప్పుడు దిక్కెవరు?

విశేషములు:

  • రాధా ధీరత్వము మరియు దైన్యము: భయంకరమైన 'వేతస వనం' (cane forest) లో ఉన్నప్పటికీ రాధకు అడవి పట్ల భయం లేదు, కానీ కృష్ణుడు తనను మనస్సుతో కూడా తలచుకోవడం లేదనే బాధే ఆమెను కృంగదీస్తోంది.
  • మధుసూదన శబ్ద విశిష్టత: మధు అనే రాక్షసుడిని సంహరించినవాడు, భ్రమరం (తుమ్మెద) లాగా పూల రసాన్ని ఆస్వాదించేవాడు అయిన కృష్ణుడు, ఇక్కడ రాధ అనే పువ్వును విస్మరించి వేరే వనంలో వేరొకరితో విహరిస్తున్నాడని గూఢార్థం.

చరణము 8

హరిచరణశరణజయదేవకవిభారతీ ।

వసతు హృది యువతిరివ కోమలకలావతీ ॥

యామి హే కమిహ శరణం సఖీజనవచనవంచితా ॥ (ధ్రువపదము) ॥ ౧౦ ॥

ప్రతిపదార్థము

హరి చరణ శరణ – శ్రీకృష్ణుని పాదపద్మములను మాత్రమే పరమ శరణ్యముగా నమ్మిన, జయదేవ కవి భారతీ – జయదేవ కవి యొక్క ఈ వాక్కు (మధుర కవిత్వం), కోమల కలావతీ యువతిః ఇవ – సమస్త కళలలో ప్రవీణురాలై, మృదువైన దేహసౌందర్యం కలిగిన ఒక అందమైన యువతి ప్రియుని హృదయంలో కొలువై ఉండే విధంగా, (భక్తుల) హృది – హృదయములలో, వసతు – నిరంతరం నివసించుగాక (ప్రకాశించుగాక). హే – ఓ చెలీ!, సఖీజనవచనవంచితా – మోసపోయిన నేను, ఇహ – ఈ స్థితిలో, కమ్ – ఎవరిని, శరణం యామి – శరణు వేడగలను?

తాత్పర్యము:

శ్రీకృష్ణుని పాదపద్మములే ఏకైక రక్షకముగా భావించిన జయదేవ కవి రచించిన ఈ దివ్యమైన మధుర గీతం భక్తుల హృదయాలలో ఎల్లప్పుడూ నిలిచి ఉండుగాక! సమస్త కళలలో ఆరితేరిన, సుకుమారమైన దేహం కలిగిన ఒక చక్కని యువతి తన ప్రియుని హృదయాన్ని ఎలాగైతే ఎల్లప్పుడూ ఆనందంతో అలరిస్తూ కొలువై ఉంటుందో, అలాగే లలితమైన పదాలతో, రసభరితమైన కళాత్మకతతో కూడిన ఈ అష్టపది భక్తుల హృదయాలలో నిలిచి వారికి అమితమైన భగవదానందాన్ని, భక్తిరసాన్ని ప్రసాదించుగాక అని కవి ఆకాంక్షిస్తున్నారు.

విశేషములు:

  • కవి శరణాగతి: జయదేవుడు తనకు శ్రీహరి పాదాలే తప్ప అన్య దిక్కు లేదని ఇక్కడ స్పష్టం చేశారు. తన కవిత్వాన్ని శృంగార, భక్తి రసాల మేళవింపుగా రసజ్ఞులకు అందించారు.
  • ఉపమాలంకారం: ఉత్తమ కవిత్వాన్ని సకల కళావల్లభయైన సుకుమార యువతితో పోల్చడం ఎంతో అద్భుతమైన భావుకత. లలిత పద విన్యాసంతో కూడిన ఈ అష్టపది విన్నవారి హృదయాలలో భక్తిరస తరంగాలు ఉప్పొంగుతాయి.

 

No comments:

Post a Comment

24 అష్టపదుల అర్థాల లంకెలు

  24 అష్టపదుల పేర్లు - అర్థాల లంకెలు 1. ప్రలయ-పయోధి-జలే (pralaya-payodhi-jale) https://jayadevashtapadi.blogspot.com/20...